داستان برنامه La carrera de Carlos
در قدمزنی در پدوک فرمول یک همراه با آنتونیو لوباتو، کارلوس ساینز، راننده اسپانیایی یازده سال حضورش در فرمول۱ را مرور میکند؛ با خاطراتی از دورانش در مکلارن و فراری و همینطور وضعیت فعلیاش در ویلیامز.
ساینز اعتراف میکند که ورودش به فرمول یک راه سادهای نبود. او به یاد میآورد که فصل ۲۰۱۵ با تورو روسو مجبورش کرد یکباره بالغ شود: «فهمیدم که شاید نرسم… این یک هشدار سنگین از طرف زندگی بود. در ۱۷ یا ۱۸ سالگی فکر کردن به اینکه شاید نتوانم رویایم را محقق کنم، خیلی سخت بود.»
او گاراژ را با مکس ورشتپن شریک شد؛ کسی که او را یکی از رقبایی میداند که بیشترین فشار را در دوران حرفهایاش وارد کرده است: «خیلی شخصیت مرا صیقل داد، چون رقابت با کسی با آن همه کیفیت و با حمایت کامل مجموعه ردبول، مرا مجبور کرد بهترین خودم را ارائه کنم.»
با وجود مشکلات فنی آن خودرو، این راننده مادریدی همچنان به این افتخار میکند که فصل را در ردهبندی با ورشتپن برابر به پایان رساند: «به ابوظبی رسیدیم در حالی که مساوی بودیم و هر دو میدانستیم. در آن آخرین تعیین خط به شدت فشار آوردیم.»
این راننده مادریدی همچنین دوران حضورش در مکلارن را به یاد میآورد: «اولین جایی در فرمول۱ بود که واقعا احساس کردم دوست داشته میشوم، حمایت میشوم و پشتم هستند. اعتماد به نفسم بالا رفت و اجازه داد بهعنوان راننده رشد کنم.»
او در آنجا اولین سکوی خود را در برزیل ۲۰۱۹ به دست آورد، آن هم در حالی که از آخرین خط استارت زده بود، و خود را بهعنوان یکی از رانندگان برجسته پیست تثبیت کرد. «آن دو سال بسیار قوی در مکلارن شاید بهترین دوران حرفهای من بود؛ جایی که بیشترین بهره را از ماشینی که داشتم گرفتم (…) اگر مانده بودم، حالا برای قهرمانی جهان میجنگیدیم.»

جهت ثبت دیدگاه ثبت نام کنید یا وارد شوید !